Nieuws

Sinds de introductie van GSM is er een scheiding tussen de identificatie van de gebruiker en de apparatuur. Identificatie van de gebruiker zit op de SIM-kaart. In alle toestellen zit een SIM-kaart, vroeger nog ter grootte van een bankpas, maar tegenwoordig staat de SIM gelijk aan een klein stuk plastic ter grote van een postzegel, met een chip erop. De informatie op de SIM-kaart bepaalt o.a. op welk netwerk je zit, wat je telefoonnummers is. Iedere SIM-kaart heeft ook een eigen uniek Internatioanl Mobile Subscriber Identiy (IMSI) nummer. De chip op de SIM kaart doet nog tal van andere zaken zoals encryptie, etc.

Alle toestellen en devices die aan een mobiel GSM/UMTS netwerk gekoppeld zijn moeten beschikken over een SIM-kaart. Bijvoorbeeld ook de laptop met embedded SIM-slot. Deze zit keurig verwerkt achter de batterij, zodat je alleen maar van mobiel netwerk kan verwisselen als de batterij verwijderd is.

Met de toename van mobiele data gebruikers en de komst van allerlei nieuwe toepassingen en devices zal het aantal connected devices sterk stijgen. (Zie commentaar Mobiele operator wordt een bit-pipe provider ).

Dit creëert een interessant vraagstuk voor de mobiele industrie. Blijft men vasthouden aan de fysieke SIM-kaart of gaat men SIM-loos? Afgezien van wellicht een paar veiligheid issues is het vandaag de dag natuurlijk geen probleem om alle intelligentie die op dit moment op de SIM-kaart staat onder te brengen in een aparte chipset op het toestel, laptop of enig ander device.

SIM-loos betekent voor de mobiele operators een enorme besparing: minder distributie en logistieke kosten, geen vervangingkosten na een paar jaar omdat de SIM ‘op’ is; vereenvoudiging van het porteringsproces en waarschijnlijk nog veel meer voordelen. Over-the-air (OTA) configureren komt daarmee in een ander daglicht. Intel’s global director Telecom sector John Woodget verwacht dat binnen enkele jaren SIM-loos een realiteit is.

De industrie zal de SIM-kaart en bijbehorende infrastructuur echter nog vele jaren moeten ondersteunen, om de consument met een oud mobieltje te kunnen blijven verzorgen. Mobiele telefoons met en zonder SIM zullen dan naast elkaar bestaan.

Probleem bij het overgaan naar een SIM-loze telecombranche is dat mobiele operator niets meer fysiek overhandigd aan de consument. Er is geen tastbaar item meer waarmee de consument zijn toestel of laptop aan het netwerk van de provider van zijn keuze hangt. Hoe klein de SIM kaart ook is, het is wel een ‘branded’ item. Een duidelijk teken voor de consument bij welk netwerk hij zit. Gelet op de besparing die te realiseren valt, zou dit voor de mobile operators geen argument mogen zijn.

Gevolg van deze ontwikkeling is ook dat SIM-loos automatisch het ‘einde’ voor SIM-only producten betekent. De mobiele operators zouden dan voor dit product, dat eigenlijk connectivity regelt met het netwerk, een ander naam moeten verzinnen. Het overstappen naar een ander netwerk wordt daarmee een virtuele aangelegenheid.

bron: TelecomPaper